Van de Westeringh kende valse start: "Zorgt voor heel veel pijn"

"Ik geef eerlijk toe dat ik de wedstrijden van Feyenoord aanvankelijk moeilijk kon aanzien voor de televisie", begint Van de Westeringh haar verhaal tegenover Feyenoord Magazine. "Je wil je team helpen, ervoor zorgen dat we klimmen op de ranglijst. In plaats daarvan zat ik daar maar thuis op de bank."

De aanvallende middenveldster vervolgt: "Geloof me: zoiets raakt je, het zorgt voor heel veel pijn in je hart. En ja, dan willen er weleens sombere gedachten door je hoofd flitsen. Zo van: komt dit ooit nog goed? Gedwongen toekijken, terwijl je net drie potjes voor Feyenoord hebt mogen spelen; het voelde alsof de revalidatieperiode nooit was gestopt. Dat waren heel lastige momenten", is Van de Westeringh eerlijk.

Uit die pijn komt echter ook motivatie, zo geeft ze aan. Dat ervaarde de Feyenoorder bij de interland tussen de OranjeLeeuwinnen en Engeland in De Galgenwaard. "Ik zag de ambiance, die volle tribunes, de meiden met wie ik als jeugdspeler heel Europa heb gezien. Enerzijds motiveerde het beeld me, gaf het me kracht. Aan de andere kant was het ook zo confronterend."

"Kijk, ik weet van mezelf dat ik tot veel meer in staat ben dan er tot nu toe uit is gekomen tijdens mijn loopbaan. Alleen: dat lichaam. Daarom is mijn droom om in Oranje te schitteren nog niet uitgekomen. Daardoor voetbal ik nu al zo lang niet. Die gedachten kwamen in Utrecht allemaal tot uiting, kan ik je vertellen. Toen ik het Wilhelmus hoorde, heb ik wel een traantje gelaten", geeft Van de Westeringh toe.