Ueda: "Shevchenko vond ik goed, maar híj was m'n grote voorbeeld"

"Ik ben geboren in Mito, de hoofdstad van de prefectuur Ibaraki op het eiland Honshu. Ik groeide op met mijn ouders en zus, die twee jaar ouder is dan ik. Mijn vader was in zijn vrije tijd trainer bij een amateurclub en door hem ben ik in aanraking gekomen met voetbal. Als hij training moest geven, of hij had een wedstrijd, ging ik altijd mee en was ik in de weer met een bal. Daarmee is alles begonnen", opent hij bij Voetbal International.

"Ik was zeker in de eerste fase van mijn jeugd meer een voetbalkijker, dan dat ik zelf wilde gaan spelen. Ik was gefascineerd door de Champions League", vervolgt hij. "Als kleine jongen zat ik dan vanwege het tijdverschil vroeg in de ochtend voor de televisie met mijn vader om al die wedstrijden in Europa te zien. En dan begon ik steeds vaker op spelers te letten. Andriy Shevchenko vond ik heel goed, maar Radamel Falcao was mijn grote voorbeeld."

Daarna begon hij zelf te voetballen. "Sinds ik mijn eerste doelpunt maakte, ik was denk ik een jaar of zes, ben ik altijd op zoek gebleven naar dat gevoel. Sinds die eerste goal begon ik het spelen van voetbal leuk te vinden. Blijkbaar was mijn talent groot genoeg. In Japan zijn er twee routes naar het profvoetbal: of je gaat naar een club, óf je speelt voor een school, beetje zoals dat gaat in Amerika. Ik deed dat voor de Hosei University. Daar combineerde ik voetbal met een studie sportwetenschap."

Ueda bleek een uitstekende student. "Ik heb die studie wel afgerond, zelfs toen ik al voor Kashima Antlers speelde, mijn eerste profclub. Dat deed ik vooral voor de zekerheid. Stel dat het nou niet zou lukken met die voetbalcarrière, had ik tenminste altijd iets om op terug te vallen. Dus studeerde ik op afstand, ik volgde colleges vanuit huis via de laptop, iets dat eigenlijk niet mag, maar de universiteit ging akkoord."

"Ik heb dus wel mijn diploma gehaald, het is alleen niet zo dat ik nu precies weet dat wat we doen bij Feyenoord, fysiologisch goed of slecht is voor voetballers. Je had twee soorten studenten: zij die voor de studie gingen, om dat vak écht te gaan doen en jongens zoals ik, die gewoon graag op een sterke universiteit wilden studeren, om op die manier in het profvoetbal terecht te kunnen komen. Toen Kashima kwam, wilde ik dan ook meteen de stap zetten. Het is voor mij de grootste club van Japan, omdat het de club is van de prefectuur Ibakari, waar ik geboren ben", besluit hij.