Oud-Feyenoorder lijdt aan dementie: "Het was al snel duidelijk"

"Alleen de wedstrijden die ik verloren heb, weet ik me niet te herinneren", grapt de oud-Feyenoorder met een glinstering in zijn ogen in gesprek met De Limburger. Het is een moment van luchtigheid in een zware situatie. Zijn carrière bracht hem van Kerkrade en Rotterdam naar Maastricht en zelfs naar het buitenland, waar hij furore maakte bij Paris Saint-Germain. In 1986 schreef hij in de Franse hoofdstad geschiedenis door deel uit te maken van het team dat PSG hun eerste landstitel bezorgde.

Zijn vrouw Lonny Vermeulen kijkt met gemengde gevoelens terug op de diagnose. "We wisten na alle voorsignalen dat het niet opgelost kon worden met een pilletje, maar toen dementie werd uitgesproken, waren we allebei toch geschokt”, zucht ze. Haar leven veranderde drastisch toen zij noodgedwongen mantelzorger werd. Ze moest zelfs haar baan bij het mijnmuseum in Heerlen opgeven. „Dat deed ik met pijn in het hart. Ik had moeite om overeind te blijven, het werd te veel. Gelukkig kan ik op vrijwillige basis wel nog steeds iets betekenen voor het museum."

Eerder dit jaar kreeg Vermeulen een bijzonder eerbetoon. Als oud-international werd hij uitgenodigd om een training van het Nederlands elftal bij te wonen. Het werd een verrassingsreis naar Zeist, die hij aanvankelijk anders interpreteerde. "Gingen we met een taxi richting de Randstad, dacht Pierre eerst dat we naar De Kuip gingen. Toen we in Zeist aankwamen, was het al snel duidelijk,” vertelt Lonny.

Daar ontmoette Vermeulen bondscoach Ronald Koeman, diens broer Erwin en assistent-trainer Wim Jonk. Ondanks zijn diagnose bleek Vermeulen op dat moment haarscherpe herinneringen te hebben. „Mijn laatste interland was de eerste voor Ronald en Erwin,” vertelde hij trots, terwijl hij een erepenning toonde met daarop het aantal van negen interlands.

Pierre Vermeulen blijft in het geheugen van Feyenoord-fans en voetballiefhebbers een icoon. Zijn carrière en zijn indrukwekkende prestaties blijven een bron van inspiratie, zelfs nu hij de uitdagingen van dementie onder ogen moet zien. Zijn verhaal laat niet alleen zijn grootsheid als voetballer zien, maar ook de kracht van het menselijk geheugen en de betekenis van herinneringen – hoe zwaar de strijd ook mag zijn.