Oud-Feyenoorder al poosje clubloos: "Ik help een team met liefde"

Sinds hij clubloos is, vult Martina zijn dagen met een strak schema. “Hem naar school brengen, voor mezelf trainen, naar de gym of joggen. Dan hem weer ophalen en met hem trainen,” vertelt hij over zijn dagelijkse routine met zijn zoon. Hoewel hij deze tijd waardeert, mist hij het samenspel op het veld: “Dat was superfijn en iets wat ik het afgelopen jaar niet heb kunnen doen. Maar op een gegeven moment ga je het voetbal missen. Op het veld met de jongens. Dat is heel anders dan in je eentje trainen.”

De behoefte om weer in een team te spelen is dan ook groot. Voor Martina staat één ding vast: hij wil weer voetballen. En waar dat is, maakt hem niet uit. “Ik voel me nergens te groot voor. Als ik een team kan helpen om van de Keuken Kampioen Divisie naar de Eredivisie te promoveren dan zal ik er staan. Ik help een team met alle liefde. Het maakt me niet uit. Ook een team dat bij wijze van spreken nooit de hoop heeft gehad om de Eredivisie te halen. Een laagvlieger, als het ware.”

Martina benadrukt dat hij niet alleen als speler van waarde kan zijn, maar ook als mentor voor jongere teamgenoten. “Toen ik in de Eerste Divisie begon bij RBC waren er juist veel spelers van dertig jaar en ouder. Spelers die jonge jongens bij de hand namen. Hen leerden hoe het profvoetbal in elkaar zat en welke zaken je meteen onder de knie moest hebben.” Volgens Martina zijn ervaren spelers cruciaal voor de balans in een selectie en kunnen zij bijdragen aan het succes van een team.

De verdediger verwijst naar de promovendi van de afgelopen jaren, die vaak konden rekenen op de ervaring van oudere spelers. “De promovendi van de afgelopen jaren hadden altijd oude rotten in de selectie,” merkt hij op. Zelf is hij meer dan bereid om die rol te vervullen.