John de Wolf: "Hoop uit pure liefde dat ze vandaag overlijdt"

"Het boek moest er niet komen, het is er gekomen", vertelt De Wolf over 'Ma, ik ben het' aan RTV Rijnmond. "Ik was twee keer op tv en vertelde daar over mijn moeder, over Alzheimer en dat ik bijna niet meer naar haar toe ging. Ik kon het gewoon niet meer aan. De vrouw die daar zit, dat ís mijn moeder niet. Ik kijk naar de buitenkant, zonder herkenning. En dat doet pijn, pijn in mijn buik, pijn in mijn hele ikkie. Dan stap ik in de auto en huil ik als een kind."

Uiteindelijk besloot hij het boek te schrijven, als ode aan zijn moeder. Het gaat slecht met haar, vertelt De Wolf. "Ik ben al maanden niet geweest. Dat vinden mensen soms moeilijk te begrijpen, maar ik volg mijn gevoel. De vrouw die daar zit, ís mijn moeder niet meer. En dat klinkt hard, maar dat is het. Gelukkig zeiden de verzorgers: ‘U hoeft geen schuldgevoel te hebben. U bent niet de enige.’ Dat hielp enorm. Zij doen fantastisch werk. Ik heb heel veel goeie herinneringen aan haar. Ik hoop uit pure liefde dat ze vandaag overlijdt."

Eigenlijk heeft De Wolf al afscheid genomen, zo geeft hij aan. "Straks krijgt ze een plek waar ze ligt en waar ik naartoe kan. Dat geeft me meer rust dan de plek waar ze nu is. Dat is keihard om te zeggen over je eigen moeder. Maar dat is wel uit pure liefde. Mijn moeder heeft zelf haar moeder met dementie verzorgd en zei toen: ‘Als ik ooit zo word, wil ik dat niet.’ En nu zit ze er middenin. Ze had dit leven niet gewild. Daarom hoop ik dat ze mag gaan. Dat gun ik haar. Niet uit hardheid, maar uit mededogen."