Hyballa doet boekje open: "Zoals die Feyenoorders het zingen"

"Boogschutter. Direct. Rotterdam. Boem! Zo ben ik", vertelt hij in een interview met VI. "Zet me voor veertigduizend mensen en ik heb niet één zweetdruppel. Maar even mijn mond houden: dat vind ik moeilijk. Dat moet ik leren. Impulscontrole", aldus Hyballa, die een haat-liefdeverhouding heeft met zijn eigen land. 

"In Duitsland is alles netjes, georganiseerd. Soms snak ik naar Rotterdam", verklapt hij. "Mijn oma woonde daar, in Rotterdam-West. Mijn jeugdherinneringen liggen er. Ik denk dat ik in Rotterdam ga wonen. Laatst was ik er weer. Poeh. De haven. Het directe. Chaotisch. Het is de allermooiste rotstad, zoals die Feyenoorders het zingen", lacht Hyballa, die beseft dat hij meer uit zijn loopbaan had kunnen halen. 

"Het is zonde wat ik met mijn talent heb bereikt. Aan de andere kant ben ik al ver gekomen. Zonder papa in de voetballerij, mijn veilige omgeving achter me gelaten", blikt hij terug. "Ik was geen profspeler, niemand heeft voor mij een deur opengehouden. Ik ben overal een kleurrijke passant. Geen cultuurbewaker die vier of vijf keer de fout in mag gaan", constateert Hyballa, 

Klinsmann, Götze: ook zij hebben de vrijheidsdrang. Cobain, Morrison. Mensen denken bij die namen aan drugs, zelfmoord. Voor mij vertegenwoordigen ze vrijheid. Daar streef ik naar. Daarom is mijn leven een roller coaster. Als het morgen afgelopen is, staat één ding vast: ik heb wel gelééfd. Natuurlijk denk ik ook weleens: Geef mij maar een saai leven. Iemand met een saai leven zal misschien denken: Geef mij zo’n wilde rit.’ Ergens ertussenin, daar vermoed hij nieuw geluk te kunnen vinden. De fotograaf vraagt wat Hyballa voor portret wil. Voor het eerst valt hij even stil. ‘Wat wil jíj’, vraagt hij dan, en lacht. ‘Zie je? Ik leer al. Ik verander.’