Chris Woerts verklapt: "Ik zou bij God niet weten wie het is"

"Ik ben elk jaar een week verkouden, dan gooi ik er een aspirientje in en ga weer door", vertelt Chris in het Algemeen Dagblad. "Ik heb kennelijk het goede dna, want het heeft niets met mijn gezonde levenswijze te maken. Quinoa, shakes en staren naar de volle maan: aan die flauwekul doe ik niet mee. Ik ontbijt met een bakkie yoghurt, eet tussen de middag boterhammen en ’s avonds een agv’tje."

"Van de week aten we nog in een tweesterrenrestaurant, maar ik kan ook genieten van een frikandel speciaal. Ik drink 2 tot 2,5 liter cola zero per dag en in het weekend een wijntje." Zijn dokter ziet hij nooit. "Ik zou bij God niet weten wie het is, ik zou het mijn vrouw moeten vragen, zij ziet de dokter helaas meer dan haar lief is. Ik heb natuurlijk puur geluk, want ik sport nooit."

"Ik heb alleen gevoetbald tot mijn 23ste, daarna maakte een knieblessure dat onmogelijk. In een vlaag van totale verstandsverbijstering ben ik ooit één keer naar de sportschool gegaan. Op een vrijdag, met een vriend van me. Stond ik daar aan die gewichten te trekken", zegt hij lachend. "’s Avonds gingen we naar ons stamcafé in Maassluis, De Musketier. Probeerde ik mijn biertje van de bar te pakken, begon ik helemaal te trillen. Dat was dus eens maar nooit meer."

Vanwege zijn goede gezondheid wil hij dan ook blijven werken. "Een leven zonder werk kan ik me niet voorstellen", vervolgt Chris. "Het is te leuk om te stoppen. Ik groeide op in het Westland, vanaf mijn veertiende plukte ik tomaten en sneed ik sla. Op mijn zestiende begon ik als sportverslaggever bij Trouw."

"Op zaterdagmiddag ging ik met het openbaar vervoer naar een amateurvoetbalwedstrijd, tikte daarna een stuk op de redactie en belde andere wedstrijden na. En dan om middernacht met de bus terug naar Maassluis. Ik weet niet beter. Mijn vader heeft ook tot zijn dood gewerkt, bij een vliegviswinkel in Vlaardingen. Voor mij geldt ook: niets doen, dat wordt mijn dood", besluit hij.